Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

ο ΧΡόνος- ο ΧΡιστός- το ΧΡήμα 3

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/03/MKGandhi.jpg
[το Παρελθόν είναι ένα πηγάδι που μπορεί ο κάθε άνθρωπος στο Παρόν να ποτίζει τον κήπο του, ώστε αυτός Μελλοντικά να ανθίζει και να μυροβολεί-Ερώ και ΑΙρω τον εμαυτού σταυρόν εν ταύταις ταις δυσιν εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται]
ΧΡΙΣΤΟΣ=το παράδειγμα-η παραδειγματική οδός (πρότυπο) για τον κάθε άνθρωπο ο οποίος θέλει: να αυτοτελειοποιηθεί ηθικά και πνευματικά, να υπηρετήσει το έργο τού θεού-που είναι και δικό του έργο, να ελπίζει στην μετά θάνατον αποκατάσταση του στον θεό (βασιλεία του) . ο ιησούς υπήρξε ο εκλεκτός φορέας του λόγου του θεού και του χριστού στην γη καί που επιτέλεσε επαξίως το έργο του, δείχνοντας και χαράσσοντας την οδό της αληθινής εν θεώ στην γη ζωής .
ΧΡΟΝΟΣ=είναι ο χρόνος μετανοίας, η δωρεά του θεού στον κάθε άνθρωπο χρόνου μετάνοιας των σφαλμάτων, λαθών, εγκλημάτων, κακιών, παθών, ελαττωμάτων, καθώς κάθε άνθρωπος λόγω της κατασκευής-δημιουργίας του είναι αμιγώς ενδογενώς πνευματικώς δισύνθετος εκ πνεύματος καλού και κακού (καί συνεπώς αναπόφευκτα θα σφάλλει) με εντολή και έργο την μετουσίωση-μετάνοια τού (σπερματικού) κακού του (το οποίο εκβαλαστάνει και μεγαλώνει-διευρύνεται όταν εκδηλώνει ο άνθρωπος πράξεις κακές-πονηρές-αμετανόητες, δηλαδή όταν αμαρτάνει-παρεκλίνει εκ της οδού της αγάπης- μετανοίας- συγχωρέσεως) και την απλοποίηση της δισυνθετότητας του, δηλαδή την διαβίωση του στην καθημερινότητα του ως ένας απλός άνθρωπος, ο οποίος γνωρίζει  βιωματικά να συγχωρεί τον εχθρό συνάνθρωπο του αλλά και να μετανοεί τον κακό εαυτό του και τέλος να γνωρίζει εμπράκτως και βιωματικά να επιλέγει το καλόν και να αποκρούει τα δέλεαρ του πονηρού κακού πειρασμού
ΧΡΗΜΑ= ταυτισμένο με τον πλούτο την περιουσία και την απόκτηση-αποθησαύριση υλικών αγαθών πρός κοσμική ζωή, πολυτελή διαβίωση, υλική ευμάρεια και υλιστικό ευ-δαιμονισμό δηλαδή εκ-δαιμονισμό . το χρήμα είναι ταυτισμένο με την ύλη και τα παράγωγα προϊόντα της και μάλιστα στην χυδαιότερη και κακύτερη της μορφή που είναι ο υλισμός και η ως εξ αυτού πίστις στην ύλη και αμφιβολία-απόρριψη της πίστης προς τον μόνο υπάρχοντα και δημιουργό καί της ύλης, τον θεό. (εξ' ού και η φράση του ιησού χριστού για τον πλούτο και τα χρήματα: Πόσον δυσκόλως θέλουσιν εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού οι έχοντες τα χρήματα) .
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΑΝ ΕΠΙ ΤΩ ΚΑΛΩ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ .
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ :
έζησε όλη του την ζωή φτωχός, φορώντας έναν ολόσωμο χιτώνα καί επι τρία χρόνια γύριζε νυχθημερόν όλες τις πόλεις και τα χωριά του ισραήλ, για να προλάβει να μεταφέρει και διαδόσει και διδάξει την αλήθεια της Β' διαθήκης του θεού, το "αγαπάτε αλλήλους" καί όλα όσα το συνοδεύουν, αγάπη- αδελφοσύνη, αλληλεγγύη, συγχωρητικότητα, πίστη στον θεό . όπου πήγαινε με τούς μαθητές του φιλοξενούντο απο φιλικά σπίτια, έμεναν στο ύπαιθρο καί γενικά τρεφόντουσαν όλοι με άρτο και ψάρια απο δωρεές των πιστών μαθητών. στο τέλος της ζωής του η μόνη του περιουσία ήταν τα ρούχα του τα οποία :«Eλαβον τα ιμάτια αυτού και εποίησαν τέσσαρα μέρη, εκάστω στρατιώτη μέρος, και τον χιτώνα. Hν δε ο χιτών άραφος, εκ των άνωθεν υφαντός δι’ όλου. Eίπον ουν προς αλλήλους, μη σχίσωμεν αυτόν, αλλά λάχωμεν περί αυτού τίνος έσται. Iνα η γραφή πληρωθή η λέγουσα: διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου επ’ αυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον»(ιωα:19-23).
ΣΩΚΡΑΤΗΣ :
η αποθέωση του σοφού-σώφρονα-εγκρατή-φτωχού-καλού-ξυπόλυτου ανθρώπου, ο οποίος αφιέρωσε όλη του την ζωή στην διδαχή-προβολή της αλήθειας-του η οποία περιληπτικώς συγκεντρώνεται στην "ηθική εν θεώ ζωή" δηλαδή την απλή καθημερινή ζωή, την έντιμη αναζήτηση της αλήθειας που αφορά τον θεό την κοινωνία και τον κάθε πολίτη άνθρωπο και την πίστη-πεποίθηση ότι υπάρχει η σημαντικότερη δεύτερη ζωή, η μετάθανατον ζωή, την οποία ο καθένας μπορεί να κερδίσει και να καταστή μέτοχος, εφόσον ενόσω ζη υλικά στον κόσμο, ζη ηθικά και με οδηγό του την αλήθεια και τους σοφούς ανθρώπους .
ΓΚΑΝΤΙ :
το συγκλονιστικότερο παράδειγμα στην σύχρονη ανθρωπότητα μας, αγνού-καλού ανθρώπου, πατριώτη, διδασκάλου της αλήθειας, έντιμου και συνεπή καί πρότυπου αλτρουϊστή αυτοθυσιαζόμενου ηγέτη λαού, ο οποίος έζησε όλη του την ζωή (αφού επέστρεψε στην πατρίδα του μετά τις σπουδές του στην αγγλία και την ολιγόχρονη παραμονή του στην αφρική) λιτά, φτωχικά, τρωγοντας μόνο χόρτα και σε διαρκή νηστεία, ξερακαινός, φορώντας ένα λευκό ιμάτιο χειμώνα καλοκαίρι, ξυπόλυτος, χωρίς χρήματα παρότι καταγόταν απο εύπορη ευγενή οικογένεια, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς ποτέ να ζητήσει επιβεβαίωση, αμοιβή, εξουσία ή ότι οποιοδήποτε προνόμιο έναντι οποιουδήποτε ινδού συνανθρώπου του . το έργο του είναι μοναδικό και μέχρι σήμερα ανεπανάληπτο όπως του χριστού και του σωκράτη . 
Ν.ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ : (ιδού το φωτεινότερο παράδειγμα της ελληνικής σύχρονης ιστορίας των ελλήνων καί διαρκές φωτεινό παράδειγμα, για όλα (σχεδόν) τα αποβράσματα και καθάρματα που μας κυβέρνησαν εξακολουθητικά τον τελευταίο αιώνα-εξαιρουμένων των λακεδαιμονίων!).
Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.
Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει: Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.
Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».
Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».
Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό: «Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»
Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.
Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: - Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. - Μα θα προσβληθεί. - Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!
Το 1952, πρωθυπουργός ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».
Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω: «Όταν πέθανε ο Πλαστήρας δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα. (σημ:δημοσίευσα το κείμενο για τον Ν. Πλαστήρα όπως το έλαβα. για σκεφθείται όμως ότι ο άνθρωπος αυτός διετέλεσε τρείς φορές πρωθυπουργός της χώρας, πέρα απο τις ανδραγαθίες του σε τόσους πολέμους) .
ΧΡΙΣΤΟΣ= ΧΡ-ΙΣΤΟΣ :
το έμβλημα-σημαία-αλήθεια του ΧΡ=χρίσμα της χάριτος του θεού το οποίο όταν δίνεται σε άνθρωπο αυτός ΙΣΤΑΤΑΙ ΙΣΤΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ πρός όλους τους ανθρώπους, όπως ο πολικός τον οποίο βλέπουν όλοι όσοι ταξειδεύουν στο σκοτάδι του κόσμου και της νύκτας, όπως ο ιστός με τα ιστία σε ένα καράβι που δίνει δύναμη και ώθηση στο σκάφος για να ταξειδεύει γρήγορα και με ασφάλεια, όπως ο ηθικός ιστός-πλέγμα νόμων της ανθρωπότητος ο οποίος διέπει-προνοεί και ρυθμίζει τις σχέσεις των ανθρώπων και προάγει το έργο τόσο του θεού όσο και της ανθρωπότητος (ηθικός-ηλιακός ιστός-νόμος της ίσης απόδοσης δικαιοσύνης στα όντα του κόσμου) . Αυτή είναι η οδός του χριστού, η δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο που τον ακολουθεί πιστά, να μετέχει και λαμβάνει την χάρη και την αλήθεια του .
ΧΡΟΝΟΣ=ΧΡ-ΟΝΟΣ :
το έμβλημα-σημασία-αλήθεια του ΧΡ=η Ροή-κίνηση του Χ=εντός του κόσμου (χούς-χοάνη) καί το χρέος (χρή) =οφειλή της όνησης (όνος) =αποκτώ-κρατώ-κερδίζω. δηλαδή ο χρόνος μας δίνει την ευκαιρία (καιρός) και την δυνατότητα μέσα στην ΡΟΗ (του χρόνου-διάρκειας του) του ΚΟΣΜΟΥ= ΧΩΡΟ-ΧΡΟΝΟΣ (Χ =περιστρεφόμενος χιαστός σταυρός), να κερδίσουμε-κρατήσουμε-αποκτήσουμε την εν-ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του θεού-δημιουργού του χωροχρόνου και του κόσμου .
ΧΡΗΜΑ=ΧΡ-ΗΜΑ :
το έμβλημα-σημασία-πραγματικότητα του ΧΡ=ΧείΡ καί ΧΡή=αυτό που είναι πρέπον καί ΧΡήσιμον και πράγμα-εμπράγματο=ΧειΡοπιαστό (αντικείμενο) κατα τον παρόντα καθημερινό χρόνο της ΗΜΕΡας (ΧείΡ- ΧΡή + ΗΜΑ-Ρ) (ΧΡ + ΗΜΑΤΑ=ημέρες) . πράγματι το χρήμα είναι αυτό που διευκολύνει καθΗΜΕΡΙΝΑ την πραγμα-τικότητα (res) μας στην αγορά αντικειμένων-υλικών αγαθών-πραγμάτων (τού κόσμου). έτσι λοιπόν τα χρήματα είναι το υλικό μέσο αγοράς και κατανάλωσης πραγμάτων υλικών (που αφορούν την υλική ζωή) και τα οποία κατέληξαν απο την ελαττωματική κατάσταση των ανθρώπων, ως κίνητρον απληστίας και αρπαγής καί ως πηγή και κίνητρο κέρδους-υλιστικής ευμάρειας καί υπερβολικής κατανάλωσης αγαθών αλλά και καθε λογης πλούτου άνομου και απάτης-εξαπάτησης των ανθρώπων αλλά και διάπραξης φόνων και καταστροφής-εξολόθρευσης των ανθρώπων και της κοινωνίας-ανθρωπότητος .
"ο χρόνος ειναι χρήμα"=κέρδος-συμφέρον
"δεν έχω χρόνο"= βιάζομαι
"μετάθεση χρόνου"=αναβολή καί δικαιολογία
αυτές και άλλες κατεστημένες ρήσεις έχουν καθιερωθεί στην κοινωνία απο ανθρώπους εμπνεόμενους απο το κακό τους καί οι οποίες ως πραγματικότητα και νοοτροπία καθωρίζουν τις καθημερινές σαθρές σχέσεις των ανθρώπων.
η βιασύνη είναι βία.
το συμφέρον-μου καί το κέρδος-μου διαιωνίζει μια κοινωνία αδικίας-ανισότητος καί σχέσεις μίσους και ανταγωνισμού και εχθρότητος αντικρουόμενων συμφερόντων .
η αναβολή και η δικαιολογία είναι καταστάσεις του κακού και "προφάσεις εν αμαρτίαις" τοσον ατομικά όσον και συλλογικά στούς ανθρώπους . αναβάλλεις γιατί ; θα ζης την επομένη για να ολοκληρώσεις αυτό που ανέβαλες χθές ; και γιατί δικαιολογείσαι άνθρωπε της αναβολής εφόσον η αναβολή σου είναι στα πλαίσια της αλήθειας ; (δηλαδή ανωτέρα βία σε εμπόδισε να μην παραστής να μην εργασθής να μην ολοκληρώσεις τις υποχρεώσεις σου κλπ) . αυτός που συνεχώς αναβάλλει διαρκώς και δικαιολογείται για να κερδίσει χρόνο για την επόμενη αναβολή καί έχει έτοιμη και την δικαιολογία!
αναβολή-δικαιολογία η διδυμότης του κακού για κατασπατάληση του χρόνου της ζωής και φυσικά αφού ο χρόνος μας-όλων είναι καταγεγραμμένος και καταμετρημένος, αυτό σημαίνει ότι καθε φορά που αναβάλλουμε και χάνουμε χρόνο θα πρέπει "να τρέξουμε για να προλάβουμε να καλύψουμε το χαμένο χρόνο" οπότε αρχίζει νέος φαύλος κύκλος βίας-βιασύνης η οποία τις περισσότερες φορές μας οδηγεί σε λάθη και παραπτώματα και πτώσεις .
η μόνη "βιασύνη" που επιτρέπεται είναι η εσωτερική και συσχετίζεται με την εγρήγορση και την εν-συνείδηση του έργου που πρέπει να πραγματωθεί καί ατομικά καί χάριν των ανθρώπων διότι όσο κυλάει ο χρόνος και δεν υπάρχει προσωπική αυτοτελείωση, καραδοκεί ο θάνατος ο πνευματικός, αλλά και όταν δεν αποκαλύπτεται-γνωστοποιείται η αλήθεια στούς ανθρώπους, αυτοί συνεχίζουν τον κατήφορο τους, με αποτέλεσμα την πληθώρα πνευματικών απωλεών .
(Ματθ. 11:12) "Από δε των ημερών Ιωάννου του βαπτιστού έως του νυν η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν".
είναι αυτό που λέει σοφά ο λαός: "όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε" και ο ίδιος ο κύριος για την δεύτερη παρουσία του:(Ματθ. 24:27) "διότι καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου".(πόση ώρα διαρκεί μία αστραπή ; !!) .
ο λόγος της "πνευματικής βιασύνης" είναι η ανάγκη διαρκούς εγρήγορσης λόγω ακριβώς του κακού που καραδοκεί αλλά και ουδείς άνθρωπος γνωρίζει τι του ξημερώνει η επόμενη ημέρα και συνεπώς το να "προλάβει" κάποιος άνθρωπος να ετοιμασθεί πνευματικά "περισσότερον" είναι συμφερότερο γιαυτόν παρότι το "ολιγώτερον " . (δεν μπορεί κανείς να εγρηγορεί "κουλαριστός" αλλά είναι σε μία εσωτερική συναγερμική κατάσταση των δυνάμεων του ώστε να είναι αφυπνισμένος-ετοιμοπόλεμος-παρών, αυτή είναι η βιασύνη-σπρώξιμο του εαυτού για να κάνει το καλόν και όχι γιατί πιέζεται απο το κακόν) .η πνευματική βιασύνη έχει σχέση με την "αρπαγή της λείας αλήθεια" (α-λ-ή-θ-ε-ι-α=η θεία λεία). δεν γνωρίζουμε αν αύριο θαχουμε τις ίδιες συνθήκες αλήθειας καλού-ιδανικές για να "φάμε την προσφερόμενη τώρα αλήθεια" και συνεπώς τώρα εφόσον μπορώ σπέυδω και "αρπάζω" κυριολεκτικά το κομμάτι που θέλω και μπορώ γιατί ενδεχομένως (σίγουρα) δεν θα το βρω αύριο διαθέσιμο . (πάρτε την περίπτωση του χριστού : έζησε-έμεινε με τούς μαθητές του 3 χρόνια και μετά έφυγε απο κοντά τους) . η βία όμως που σκοπεί στην βλάβη του συνανθρώπου ή η βιασύνη που μας σπρώχνει σε αγχώδεις- βεβιασμένες καί άστοχαστες κινήσεις, σαφώς υποκινειται εκ του κακού και επιφέρει κακά αποτελέσματα (η βία είναι η καρδιά του κακού και το άλλο όνομα της είναι αντι-αγάπη=αδικία) .
ΧΡΙΣΤΟΣ= Η ΑΛΗΘΕΙΑ
ΧΡΟΝΟΣ= Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ-ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΗΣ ΒΙΩΣΗΣ-ΓΝΩΣΗΣ-ΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (η αλήθεια είναι ο θεός: η αγάπη-σωφία) .
ΧΡΗΜΑ= ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΓΙΑ ΑΦ-ΟΠΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (απο τίς αρετές του) ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠ-ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΨΥΧΙΚΑ-σε αγάπη ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ-σε σωφία ΚΑΙ εν τέλει ΤΗΝ ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗ ΤΟΥ-σε αλήθεια .

Δεν υπάρχουν σχόλια: